Bir zamanlar benzer durumlara “hiç geçmeyecek” vurgusuyla üzülürdüm. Şimdilerdeyse içimden kucaklayıcı bir ses geçeceğini hatırlatıyor, dineceğini. Zaman zaman alçalıyor o ses, inceliyor ama sonra yeniden gürleşiyor. Üzüntüyü yok edip silmiyor. Ama yükümü hafifletiyor, acımı bir ölçüde yumuşatıyor. Kendi elinden tutmak diye bir şey var. Büyüdüğümüzü ele veren bir ipucu…