Ölüm ve ölmek üzerine bir eğitime katıldım ve hayatım değişti. 

Niye mi ölüm konulu eğitimlere katılıyorum? 

Niye mi ölen insanlara eşlik etmek istiyorum?

Niye mi “daha güzel şeylerden” bahsetmiyorum? 

Çünkü çok uzun zamandır ne zaman tanıdığım biri ölse, ne zaman yolda ölü bir hayvan görsem, ne zaman birinin çok hasta olduğunu duysam içimde bir şey rahatsız oluyordu. 

Sürekli bir rahatsızlıkla bir yerlere varılamayacağına göre, yukarıdaki sorulara benim yanıtım, “özgürleşmek için.”

Pali dilinde “anuyasa” diye bir kelime varmış. Bu kelime bütün insanların paylaştığı , kendimizden bile gizlediğimiz eğilimlerimizi ifade edermiş. Bunlardan bir tanesi de ölüm korkusu. Bu korku hep bizimle, hep gözümüzün kenarının görebileceği bir yerde. Bana soracak olursanız, gündelik korkular biçiminde kendini gösteren o büyük kaygının altında hep ölümlü olduğunu bilmenin ama bununla hesaplaşmaktan korkmanın getirdiği tedirginlik, rahatsızlık yatıyor. Ölümlülüğümle yüzleşmek özgürleşmek demek benim için. Hafiflemek demek.