Öz-şefkat, kişinin kendiyle iyi bir dost olması becerisidir. Bunun ne demek olduğunu anlayabilmek için zor bir zamandan geçerken kendinize nasıl davrandığınızla zor bir zamandan geçen bir sevdiğinize nasıl davrandığınızı karşılaştırmak yerinde olur.  

Sevdiğiniz birini düşünün. Karmaşık bir ilişkinizin olmadığı, yanında kendinizi doğal olarak iyi hissettiğiniz birini, bir canlıyı. 

Şimdi farz edin ki bu sevdiğiniz ve değer verdiğiniz kişinin başına kötü bir şey gelmiş. Belki talihsiz bir olay, belki bir başarısızlık, belki de bir ayrılık veya kayıp yaşamış. Kendini yetersiz hissediyor, belki de çaresiz olduğunu düşünüyor. Çok üzgün. Belli ki zor bir dönemden geçiyor. Acısını sizinle paylaşıyor. Acısını paylaşırken fark ediyorsunuz ki kendini suçluyor, olanlardan kendini sorumlu tutuyor, kendine kaba ithamlarda bulunuyor. 

Ve siz onu dinlerken hayatınızın öyle bir yerindesiniz ki kendinizi iyi hissediyorsunuz; karnınız tok sırtınız pek. 

Şimdi size sormak istiyorum:

O sevdiğiniz insan sizinle acısını paylaştıktan sonra ona neler dersiniz?

Onunla nasıl bir tonda konuşur, ona nasıl yaklaşırsınız?

Bu soruların içinde dilediğiniz süre kaldıktan sonra şimdi de sizin bir şekilde acı çektiğiniz bir zamanı getirin aklınıza. Belki siz de bir konuda başarısız oldunuz, bir kayıp yaşadınız, kötü bir haber aldınız, işler dilediğiniz gibi gitmedi…

Acı çekerken genelde kendinize karşı nasıl davranırsınız?

Neler söylersiniz?

Kendinizle nasıl bir tonda konuşur, nasıl yaklaşırsınız?

İşte öz-şefkat, kişinin kendine de sevdiği birine davrandığı şekilde davranmasıdır.

Kişinin kendine de ihtiyacı olan desteği, anlayışı ve şefkati göstermesidir. 

Öz-şefkati tek bir soruya indirgememiz istenseydi, bu soru “Bu zor anda kendime nasıl destek olabilirim?” olurdu.